Ta historia nie ma ani początku, ani końca. Ma sam środek. Miąższ. Ani skórki, ani peski.
Bez obaw gryziesz i nic nie wypluwasz. Spokojna o ścianki przełyku, o żołądek i o jelita.
W tym spokoju się pławisz. Rozpuszczasz, jak masło. Pławisz się, aż do znudzenia.
W końcu jednak zaczynasz marzyć o jakimś drobnym niepokoju.
